Son mestra

Ás veces chego á casa e fálolle á miña familia das miñas experiencias no traballo.

Supoño que en ocasións pensan que estou medio tola e non poden entender que pase cinco horas entre saltos, cancións, lavados de mans, limpezas de cara e mocos, lecturas e dramatizacións de contos... Certamente non é normal que alguén de 45 anos disfrute cantando "kikirikí, cocorocó, dúrmete lúa que xa sae o sol", pintando un enorme papel branco - logo de facer tódalas mesturas imaxinables coas cores -, deitada nunha colchoneta sentindo os alentos dos meus nenos (si, e os mocos, os espirros e as toses) na miña cara, ou ensinándolle a alguén como debe coller a tesoira. 

Pero ese é o meu traballo. En ocasións máxico, algunhas veces desalentador (cando repites por enésima vez: falade máis baixo, non vos empurredes, escoitade ao voso compañeiro...).

A maioría das veces comería a bicos aos meus alumnos. Hoxe foi un día así. Un neno díxome, logo de estar unha semana enfermo e por fin volver á escola: profe, que ben estou aquí contigo, verdade?

Só por comentarios como ese paga a pena pelexar con eles tódolos días e facer o ridículo cantando que estou movendo o cu e non o podo parar.
©Chulihorro