UN PLANETA DISTINTO

Había unha vez un planeta no que os países eran moi distintos. A flora e a fauna de cada un deles era diferente e ata os habitantes variaban en función do país.
As fronteiras eran moi claras, xa que as marcaba a propia natureza: as árbores eran distintas en cada país, e as flores e as plantas todas. Os animais e os habitantes non traspasaban nunca as fronteiras, porque o que non coñecían dáballes medo.
Nun deses países había gatos. Unha chea. Tódolos gatos do planeta porque nos outros países non había. E entre todos eses gatos había un moi xoguetón e curioso.
Vivía preto dunha fronteira, coa súa familia de gatos e sempre estaba gabeando polos piñeiros buscando paxariños que asustar. Non os comía. A el gustáballe axexalos e darlles sustos. Así fíxose amigo dun pardal que de seguida se decatou de que aquel gato non supoñía un perigo.
Un día que estaban xogando a subir polo piñeiro ata a ponla máis alta, o gatiño viu, dende aló arriba, que moi preto de alí medraban unhas árbores que el non coñecía.
Preguntoulle ao seu amigo pardal e aos outros gatos e ningún lle soubo dicir que árbores eran.
Xa dixemos que era un gatiño moi curioso, así que se empeñou en ir ver aquelas árbores de preto. O pardal quixo convencelo de que non fose e como non o conseguíu acodou ir con el por medo a deixalo só.
Cando saíron da zona dos piñeiros, que tan ben coñecían, atoparon as árbores que viran ao lonxe: eran fortes e vellas e mái baixas que os piñeiros.
O gato e o pardal xogaron un bo rato nas ponlas daquelas árbores e pronto atoparon a outros paxaros que nunca viran porque non eran pardais.
De súpeto chegou un habitante daquel país e, como nunca vira un gato, sorprendeuse moito nun primeiro momento, pero pronto acordou cazalo. Meteuno nunha caixa e anque o gato quixo fuxir non foi quen de facelo.
O pardal e os seus novos amigos quixeron sacalo de alí, pero non foron capaces, así que o paxariño volveu ao seu país na procura de máis gatos que lle axudaran a liberar ao gatiño.
Cando os avisou moitos gatos foron seguindo ao pardal, outros quedaron onde estaban e algúns confundíronse de fronteira e entraron nun país diferente.
Os gatos e o pardal conseguiron liberar ao gatiño e víronse rodeados de cans, que nunca tal viran; ao principio os cans desconfiaron dos gatos, pero logo, salvo algunha excepción, fixéronse amigos. E todos xuntos decidiron ir visitar un novo país para ver que novas criaturas atopaban.
Os paxaros, ao voaren, levaban sementes no bico e ían esparcíndoas polos novos países que ían descubrindo, e estes íanse poboando de novas especies de árbores e plantas.
Os animais dos distintos países foron atopando a algúns semellantes e formaron novas especies.
Os habitantes dos países tamén foron descubrir outros países e xuntáronse con habitantes doutros sitios.

De súpeto xa non había fronteiras porque a flora e a fauna era diversa e variada pero ocupaba todo o planeta e os habitantes movíanse libremente dun país a outro.
Claro que, entre estes últimos, empezaron a saír moitos escuros, obcecados e curtos de vista que crían que era malo que xa non houbese fronteiras naturais e que a xente e os animais se xuntaran sen importarlles o país de orixe. E empezaron a perseguilos e a crear fronteiras artificiais con pontes, muros e alambradas.
Os animais e os habitantes seguen viaxando de país en país, pero deben ter moito coidado de que os Vixiantes das Fronteiras non os vexan para que non os encadeen.